يار دبستاني من...

يار دبستاني من

با من و همراه مني

چوب الف بر سر ما

بغض من و آه مني...

هنوز نواي اين آهنگ منو ميبره به روزهاي دانشجويي...بدون کوچکترين ابهامي چهره اون جوون بور و لاغري که هميشه صورتش بيرنگ و بيحال به نظر ميومد جلوي چشمام ظاهر ميشه؛ همون پسر جوون که بدون هيچ احساس خجالتي در اعتراض به اوضاع سياسي با وجود تعداد کم همراهاش از ته دل اين آهنگ رو ميخوند و از کف زمين بلند نميشد...حتي به چهره گاها تمسخرآميز اطرافيانش هم هيچ توجهي نميکرد...چه قدر دلم ميخواست منم توي اون گروه کوچکشون بودم...چه قدر دلم ميخواست باهاش همکلام بشم...چه قدر دوست داشتم بدونم چه قدرتي پشت اون چهره ضعيف هست که اونو اينقدر محکم ميکنه...اما نبودم...جز گروهش نبودم...شجاع نبودم...ميترسيدم...بيشتر از اينکه از عواقب عضو "انجمن اسلامي" شدن بترسم از پدرم ميترسيدم...از پدري که افکارش هميشه تحسين برانگيز بود...پدري که آينده اش به خاطر همين افکار به چالش کشيده شد...پدري که به خاطر اعتقادات قلبيش از يه آينده کاملا روشن دست برداشت...پدري که به قدر کافي چوب کارهاي سياسيشو خورده بود و ما رو هميشه از عضو هر گروه سياسي شدن منع ميکرد...هميشه ميگفت و هنوزم ميگه که جهان سوم جاي کارهاي سياسي نيست... اون روزها من از حاشيه امنم خارج نشدم...

اما، الان پشيمونم...نميدونم اگه اون روزا که تنش توي محيط دانشگاه کم هم نبود با اونا همراه ميشدم چي ممکن بود سرم بياد...برام مهم نيست که تموم اون شور رو به پاي خامي جووني بذارن...من هنوزم حس ميکنم يه بخشي از روحم در آرزوي رشد کردن و پيوستن به اون گروه موند... يه بخشي که هر وقت اين آهنگ رو ميشنوه حس خيانت به "يار دبستاني"ش بهش دست ميده...

پ ن: ندارد!

روزهاي من به روايتي ديگر...