امام من مظلوم نیست

ماشین در حال حرکت بود و عصار میخوند:

"ظهرِ خون مولا به تسبیح و نماز

در میان خیمه ها راز و نیاز

محشری شد تا وضو سازد به خون

قبله اش عشق است و تسبیحش جنون...."

و من پشت ترافیک از ته دل و با تمام اعتقادم سینه میزدم...

با خودم فکر میکردم من آدم رفتن پای منبر کسی نیستم؛ نمیتونم بذارم یه آدم دیگه افکارشو به خوردم بده....

من آدم گوش دادن نوحه های امروزی هم نیستم اصلا با حسینِ مظلومش مشکل دارم. به نظرم توهین به مقام امامه. من امامم رو مظلوم نمیبینم من امامم رو قهرمان میبینم: شجاع، با صلابت، با شهامت...

من آدم خیلی چیزها نیستم ولی با نوحه های خودم برای امامم عزاداری میکنم...من امامم رو دوست دارم هرچند که نوع عزاداریم تو عرف این جامعه پذیرفته شده نباشه...

امسال مخصوصا دلم خیلی گریه میخواست. امسال و وسط این همه درد...

پ ن: خدایا..

پ ن۲: ...

روزهاي من به روايتي ديگر...