بیشتر از توانم

من همه زندگیم رو وقف دیگران کردم

همه اشو

من اونیم که مایه عبرتم

من اونم که بقیه نشونش میدن و میگن مثه این نباشین

من هیشکی رو ندارم که منو بخواد

من هیشکی رو ندارم که دلش برام تنگ بشه

اگه نباشم شاید کارشون چند وقتی لنگ بشه ولی کسی دلتنگ نمیشه

من اونیم که وقتی نیست همه میگن آخی راحت شدیم

من اونیم که نه خانواده حمایتگری دارم نه شوهر پشت و پناه

من همونیم که برا خوشحال کردن دیگران خودشو نابود میکنه و تهش همش خسته و عصبیه و داد میزنه، اونی که همه ترجیح میدن نباشه

اونی که همه میگن دیگران چه جوری تحملش میکنن

من اونیم که هیشکی خر حمالیش برای راضی کردن فول تایم بقیه رو نمیبینه

من همونم که تهش هیشکی نمیخوادش

من همونم

من همونم که امشب وقتی پسرم گفت مامان که ضعیفتره، زورش تو دعوا برسه و شوهر گفت نه باید همیشه از زنت بترسی دلم برای خودم سوخت

هیشکی هیشکی منو نمیبینه

بابام یه بند سرزنشم میکنه

شوهرم میگه خسته است و من فقط میخوام نباشم

کاش صبحو نبینم

کاش دیگه نفس نکشم

کاش بمیرم

کاش تموم شم

من که لذتی نمیبرم از این دنیا

لحظه لحظه پر اضطراب زندگیم برام عذابه

چرا اومدم؟

اون لایه رویی، اون من نیستم و اینکه هیشکی منو نمیشناسه درد داره، زیاد، خیلی زیاد...

روزهاي من به روايتي ديگر...