روزهاي من به روايتي ديگر

شهریور پارسال تو یکی از پی نوشتها پرسیدم که سال بعد کجا خواهم بود؟راضیم؟خوشبختم؟اصلا هستم؟! ده ماه گذشته...ده ماه سخت...ده ماه عجیب...هر روز منتظر معجزه ای بودم که رخ نداد...هر روز دلهره و نگرانی...درد و غم...البته واقعا شکر...هرچیزی یاد نگرفته باشم اینو خوب فهمیدم که حتی ته چاه هم باید شکرگذار باشی...چون بدون شک احتمال ریزش دیواره های چاه وجود داره...یه جا خوندم بدبخترین آدما کسیه که در عین بدبختی روزی طعم خوشبختی رو چشیده باشه...نمیخوام بگم بدبختم که نیستم...نمیخوام بگم ته مشکلاتم که اصلا نیست...

ادامه مطلب